รัฐบาลเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง มีมติปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำทั้งรายเดือนและรายชั่วโมงตามเกณฑ์พื้นที่ มีผลตั้งแต่ 1 กรกฎาคม 2568 โดยค่าแรงรายเดือนปรับขึ้นเฉลี่ย 10% และรายชั่วโมงเพิ่มเฉลี่ย 11% สอดคล้องกับ แผนการเพิ่มรายได้เฉลี่ยที่ใช้จ่ายได้เป็นเท่าตัวของประชากรเขตเมือง ซึ่งกำหนดให้ปรับค่าแรงอย่างน้อยทุก 2–3 ปี เพื่อให้รายได้เติบโตตามเศรษฐกิจและรักษามาตรฐานการครองชีพ ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา (2538–2568) กว่างซีได้ปรับค่าแรงแล้ว 15 ครั้ง
การปรับครั้งนี้คำนึงถึงหลายปัจจัย เช่น ค่าครองชีพขั้นต่ำของผู้ทำงานและผู้อยู่ในอุปการะ ดัชนีราคาผู้บริโภคในเขตเมือง (CPI-U) เงินสมทบประกันสังคมและกองทุนที่อยู่อาศัย ค่าจ้างเฉลี่ย ระดับการพัฒนาเศรษฐกิจ และสถานะการจ้างงาน นอกจากจะช่วยให้รายได้สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจแล้ว ยังเป็นแรงจูงใจให้แรงงานพัฒนาทักษะ สนับสนุนการย้ายแรงงานจากชนบทเข้าสู่เมือง และดึงดูดแรงงานที่เคยย้ายออกให้กลับมาทำงานในกว่างซี ถือเป็นปัจจัยสำคัญต่อการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของพื้นที่
